Zbiór esejów węgierskiego intelektualisty zmuszonego po 1948 roku przez 13 lat do pracy na socjalistycznych budowach. Zakazano mu publikacji, a jego książki poszły na przemiał. Natomiast w czasie wojny bomba zburzyła jego mieszkanie i spaliły się wszystkie niepublikowane rękopisy. To jednak nie złamało Hamvasa, podjął rękawicę i zaczął prowadzić podwójne życie: fizyczna praca dająca utrzymanie i w tym samym czasie obfite pisanie do szuflady. Było to wynikiem przemian świadomości i przewartościowania rzeczywistości; pisze o tym w jednym z tekstów zbioru. Jego twórczość nie ulega żadnej depresji, nie ma w niej śladów załamania, wręcz przeciwnie, jest dumny stoicyzm, zajmowanie się kwestiami idei i filozofii, czyli rzeczami najbardziej odległymi od realiów socrealizmu. Hamvas jest piewcą jasności, pogody ducha, piękna świata, małych radości: wina, kobiety, przyrody, prostych zachwytów. Wyrozumiałość, wiedza i humanizm to cechy charakteryzujące jedyna w swoim rodzaju twórczość Hamvasa.
